Lębork - Historia miasta
Należy jednak pamiętać, że w ówczesnym znaczeniu miasto wcale nie musiało posiadać miejskich praw. Podobnie rzecz miała się z Gdańskiem, gdzie pierwszy zapis z 997 roku mówi o mieście Gdańsk ( urbs Gyddanyzc), a jak powszechnie wiadomo prawa miejskie otrzymał on w XIII wieku.Nadanie chełmińskich praw Lęborkowi z rąk mistrza krzyżackiego Dietricha Burgaffa von Altenburgha przypadło na 1341 rok. Wówczas tez przystąpiono do budowy zamku oraz murów obronnych. Niezadowolenie z tyrańskich rządów krzyżaków spowodowało przystąpienie w 1440 roku mieszczan lęborskich do Związku Pruskiego. W 1454 roku miasto było już w polskich rękach. Stało się jednak kartą przetargową w pozyskiwaniu przez króla sojuszników wojennych. Tak, więc już w 1455 Lębork oddany został pod władanie księcia zachodnio-pomorskiego Eryka II. Kazimierz Jagiellończyk szukał bowiem zaufanych współpracowników do wojny z zakonem.
Aż do roku 1637 książęta pomorscy władali Lęborkiem. Gdy ostatni z nich Bogusław XIV umarł bezpotomnie miasto wróciło do Rzeczypospolitej. Nie długo jednak cieszono się w Lęborku z przynależności do Polski, gdyż już w 1657 roku ziemia bytowska i lęborska zostały przekazane w lenno elektorowi brandenburskiemu Fryderykowi Wilhelmowi.
Taką cenę musiał zapłacić Jan Kazimierz za pomoc w wojnie ze Szwecją.Okres panowania władcy brandenburskiego nie należał do szczęśliwych. Skutecznie niwelowano wszelkie związki lęborczan z Polską, co spowodowało poruszenie wśród szlachty i zdecydowana walkę o swoje prawa. I rozbiór Polski przydzielił Lębork Prusom, który poza granicami Polski pozostał aż do roku 1945.
Stosunkowo spore ożywienie gospodarcze przeżyło miasto w drugiej połowie XIX wieku.
Powstały wówczas liczne zakłady przemysłowe, dworzec kolejowy oraz połączenie pociągiem do Gdańska. Rozbudowało się także samo miasto. Zabudowa wykroczyło nawet poza obręb średniowiecznych murów. Należy jednak dodać, że ludność w owym czasie była w Lęborku niemal całkowicie zgermanizowana.10 marca 1945 roku Armia Czerwona wkroczyła do miasta. Spalona została niemal całkowicie zabytkowa, mieszkalna część zabudowy. Po wojnie najbardziej reprezentacyjny trakt Lęborka ul. Staromiejska została odtworzona i dziś jest wizytówką miasta. Wielka szkoda, że nie pokuszono się o odbudowę zabudowy rynku. Jednak mimo to miasto może się podobać. Zaobserwowano znaczny rozwój we wielu dziedzinach, który przypieczętowała reforma administracyjna w 1999 roku, kiedy to Lębork stał się miastem powiatowym.